Rouw kent vele vormen…

Het is zondagochtend. Ik ben er al vroeg en hoor, dat ik niet de eerste ben voor de voorbereidingen van de Paasviering. Diederik is ook druk met het neerzetten van keyboards.

Ik zie hem hard werken en zorgvuldig alles plaatsen.

“Waarom zet je de keyboards neer?” “We moeten toch spelen, we spelen altijd met Pasen.” Hij loopt boos van me vandaan en gaat verder met de snoeren aansluiten.

Het is de eerste Pasen zonder dirigent en begeleider van de koor- en muziekgroep. Hij is plotseling overleden net voor de Kerstviering. We hebben een afscheidsdienst gehouden voor de bewoners. En een maand geleden moesten we helaas ook de koor- en muziekgroep stoppen. Dit hebben we met een viering vol dank en afscheidswoorden gedaan.

Helaas is Diederik, hier niet mee akkoord. Hij wil dat het doorgaat. En hij stampt door de zaal heen. Als ik vraag of we even kunnen praten. Schreeuwt hij me toe: “Ik ken alle liedjes van deze viering, hij heeft me alles geleerd.” Ik laat het even en ga verder met de beamer aanzetten en andere dingen klaarzetten. Ondertussen zie ik hem wel heen en weer lopen, het hesje aantrekken over zijn witte overhemd. Hij wil spelen, hij wil dat alles doorgaat. Ik hoor hem mompelen. “Hij kan wel dood gaan, maar wij gaan door.”

Ik vraag of hij koffie wil. Hij knikt. “Het is goed, dat je meespeelt, maar laten we het bij twee keyboards houden. We weten niet wie er verder komen.” Hij springt bijna weer op, want volgens hem komen ze allemaal.

De andere muzikanten, die de viering zouden begeleiden komen binnen. Ik leg uit, dat Diederik graag mee wilt spelen en er ook een aantal bewoners mee willen zingen.

Ze begrijpen het en Diederik gaat mee oefenen achter zijn key board. Achter het andere keyboard komt niemand.

Diederik rouwt, hij mist ‘zijn’ dirigent, hij wil dit niet toelaten. Altijd traden ze op met de feestdagen, jarenlang. En nu, zit hij alleen achter het keyboard. Zijn hoofd licht gebogen en af en toe slaat hij een toets aan. Na de viering ruimt hij alles weer op, hij is stil. “Ben je er deze week?”, vraagt hij aan mij. “Ja, dinsdagochtend ben je erg welkom, dan steken we een lichtje aan. Ik mis hem ook en ook jullie muziek. Het is mooi wat je speelde, dank je wel.”